Vandaag is het alweer vijf jaar geleden dat mijn moeder overleed.

Vijf jaar… het voelt soms als gisteren en tegelijkertijd als een ander leven. Ik mis haar elke dag. Maar juist op de mooie momenten is dat gemis het grootst. Dan wil ik haar bellen, iets delen, samen lachen zoals we dat altijd deden. En dan besef ik weer: dat kan niet meer.

Het leven gaat door, ook zonder haar. In die vijf jaar is er zoveel gebeurd, mooie momenten, maar ook moeilijke. Momenten waarop ik haar advies had willen horen, haar blik had willen zien, of gewoon even bij haar had willen zijn.

Mijn kleine meisje groeit op, en elke dag zie ik weer iets nieuws in haar. Ze was nog maar drie maanden oud toen mijn moeder overleed. Soms doet dat pijn op een manier die lastig uit te leggen is. Ik had zo graag gezien hoe ze samen zouden zijn. Hoe mijn moeder haar zou vasthouden, met haar zou lachen, haar zou zien opgroeien.

De tijd gaat zo snel. Vijf jaar… het blijft onwerkelijk.

Wat blijft, is de liefde. Ik draag haar met me mee in alles wat ik doe. In hoe ik moeder ben, in de keuzes die ik maak, in de kleine dingen die niemand ziet.

Ze is er misschien niet meer, maar ze zit voor altijd in mijn hart.