Vanmorgen begon zoals zoveel ochtenden.

Kinderen aangekleed. Broodtrommels mee. Iedereen op tijd de deur uit. Op het schoolplein viel me eigenlijk al iets op. Het was opvallend rustig. Maar ja, het is bijna vakantie, dus ik dacht er niet verder over na.

We lopen de school binnen.

De gang is stil. De klas van Elisa is donker.

“Oh nee… ze zijn toch niet wéér vrij vandaag?”

Jawel.

Blijkbaar had ik dit compleet gemist.

Zo’n moment waarop je jezelf even voor je hoofd slaat. Ach ja. Het hoort er inmiddels een beetje bij. Als moeder van vier kinderen, met een drukke baan én een boek dat bijna uitkomt, is mijn hoofd soms net een browser met dertig tabbladen open. En af en toe crasht er eentje.

Gelukkig was de oplossing snel gevonden.

“Dan ga je toch lekker mee naar Arjan,” zei ik tegen Elisa. “Mama gaat vandaag het contract tekenen met de uitgever van haar boek.”

Terwijl ik mijn handtekening zette onder iets waar ik een jaar geleden alleen maar van durfde te dromen, zat Elisa erbij. Ze vermaakte zich prima en was gewoon onderdeel van dit bijzondere moment.

Eigenlijk had ik het achteraf niet anders gewild.

Want dit boek is niet ontstaan ondanks mijn kinderen. Het is ontstaan mét hen. Tussen schoolspullen, zwemlessen, werkafspraken, slapeloze nachten en alle chaos die bij het leven hoort.

Soms lopen dingen anders dan gepland.

Heel soms maken juist die onverwachte wendingen een moment nog mooier.

Vandaag was zo’n dag.